Nee, Ruben Visser is geen ongelukig mens. Hij haalde afgelopen week op de Bahama's een van de belangrijkste finaletafels die er in het poker zijn. En de 156 duizend Amerikaanse dollars voor de achtste plaats was ook geen kleinigheidje. Maar als je aan de finaletafel werkelijk elke hand verliest die je speelt, is het moeilijk om met een glimlach terug te kijken naar die laatste dag van het Main Event van de PCA.
Hoe kijk je nu terug op je finaletafel?
"Toch wel een beetje gefrustreerd, of beter gezegd: de finaletafel was een desillusie. Het was heel naar dat alles fout ging aan de finaletafel. Ik heb echt zwaar onder EV (Expected Value, red.) gerund tijdens die laatste dag."
De dagen ervoor zat het juist wel mee?
"Ja ik won de dag ervoor nog een potje met zeven vier tegen aas tien en toen had ik wel geluk. Het ging tot de finaletafel ook superlekker met het toernooi. De eerste twee dagen had ik echt makkelijke tafels en rond de geldbubble kon ik lekker aanstampen. Daarna werden de tafels moeilijker, maar ging het nog steeds prima."
Droomde je de nacht voor de finaletafel al over de overwinning?
"Dromen is misschien een groot woord, maar ik had wel meer moeite om in slaap te komen ja. Je weet toch dat het toch een belangrijke dag wordt. In mijn hoofd zat ik al na te denken over mijn tegenstanders en hoe ik zou gaan spelen. Ik had besloten om vrij rustig te spelen, omdat ik echt de allerslechtste plek had geloot aan de finaletafel. Alle grote stacks zaten links van me en alle kleine juist rechts van me. Die grote stacks kunnen continue reraisen, terwijl de kleine stacks all-in gaan schuiven op je blinds. Dat was precies verkeerd, dus wist ik dat ik tight moest spelen."
Eenmaal aan de finaletafel verloor je ongeveer elke hand?
"Ja het zat er gewoon niet in. Ik heb het hele toernooi goed gespeeld, maar ik baalde wel van de structuur. Richting de finaletafel zaten er op een gegeven moment vijf spelers met minder dan twintig big blinds in, dan wordt de geluksfactor gewoon steeds hoger. Meteen na mijn uitschakeling baalde ik ontzettend. Eerst omdat je uit het toernooi ligt en daarna baal je van het geld dat je mist. Maar goed, ik kon er echt niets aan doen."
Waarschijnlijk was je een van de betere spelers aan de finaletafel en dat maakt het extra zuur? Wie vond je goede spelers?
"Ik vond die Kyle Julius en die Antony Gregg erg goed. Die Faraz Jaka was mij wat te spewy (overagressief, red.). Die Xuan Lui leek me een prima speelster. Degene die won (amateur John Dibella, red.) was weer helemaal niet goed."
Je stond vroeger voornamelijk bekend als goede online speler, maar sinds je diepe run bij de World Series of Poker en nu de PCA begin je je steeds meer te profileren als live speler?
"Dat is puur variantie denk ik. Het is wel relaxed dat ik steeds zo ver kom. Je krijgt toch van mensen aan de tafel meer respect, dat ze even kijken op Hendon Mob of ze herkennen je. Ik was met 22 jaar ook de jongste aan de finaletafel, maar volgens mij dachten ze dat ik een doorgewinterde prof was. Maar goed, niet altijd wint de beste speler en zeker niet met zo'n structuur."
Maar je kunt jezelf nu wel een van de beste live toernooispelers van Nederland noemen?
"Nou dat vind ik nog steeds moeilijk om te zeggen. Eerst was Paul Berende, dan weer Daniel Reijmer en dat verandert elke keer weer. Ik denk dat veel pokerspelers in Nederland dichtbij elkaar zitten qua niveau. Er is niet één speler die veel beter is dan anderen. Het is veel leuker om het gewoon allemaal goed te doen en het gezellig te hebben met elkaar op toernooien."
Maar dat je het nu beter doet live, heeft te maken met goede reads op mensen?
"Ik weet niet of echt reads zijn. Ik weet wel dat ik mensen redelijk goed kan aanvoelen. Ik weet wanneer spelers out of line zijn. Ik heb vaak een idee over waarom iemand de hele tijd aan het folden is en aan het wachten is op een goede spot. En dan weet ik wat er gaat gebeuren en waarom iemand een bepaalde play maakt. En dan vertrouw ik op mijn observaties. Het is ook een voordeel in live toernooien dat ik niet bang ben aangelegd. Zowel bij de PCA als bij de World Series of Poker stampte ik echt de bubble aan. Veel mensen zijn dan bang en kijken steeds naar hoeveel mensen er nog moeten worden uitgeschakeld. En dat is voor mij het moment om veel chips te pakken. Wat mij betreft mag de bubble op een toernooi een dag lang duren. Ik kijk dan niet naar de mincash van 15 duizend dollar, maar hoe ik zo veel mogelijk chips kan verzamelen."
Nog naar de bar 'Senor Frogs' geweest op de Bahama's? (de bar die door Visser juist werd aangeraden)
"Ik ben alleen de avond van de uitschakeling naar de Senor Frogs geweest. De rest van de week ben ik eigenlijk helemaal niet uitgeweest. Ik ben erg braaf vroeg gaan slapen."
Ook geen last van pokervrienden die je het bed uitsleuren?
"Nee, want die weten ook dat als je veel chips hebt in zo'n groot toernooi, je zeker niet brak aan de tafel wilt gaan zitten. Het is natuurlijk anders als je nog vijf big blinds hebt aan het einde van de dag. Dan ga je misschien eerder wat biertjes drinken. Maar nu was het te belangrijk om uit te gaan."
En nu? Wil je alweer een volgende toernooi ver komen of juist even ontspannen?
"Het is wel even terugschakelen na de PCA. De finaletafel was mijn doel en dat heb ik gewoon gehaald. Natuurlijk wil ik graag een nog betere prestatie halen in een live toernooi, maar dat is altijd lastig. Volgende week zijn de Dom Classics in Utrecht en ik moet zeggen dat ik nog niet helemaal met m'n hoofd bij die toernooien ben. Ik ben eerder in de stemming om even te ontspannen en wat vrienden te zien."
