Als de beste man wint voelt dat soms als een opluchting. Er waren maar een paar spelers favoriet toen het toernooi deze middag hervat werd. Maar er zijn weinig sceptici over als vaardigheid, talent en potentieel zich verenigen in een enkele speler en dit zo duidelijk te zien is. Soms is het lastiger om je vinger erop te leggen, maar vanavond liet de 18-jarige Canadees Mike McDonald geen twijfel bestaan.
Zijn ontluikende pokercarrière is officieel nog maar zes maanden oud en het is moeilijk voor te stellen dat hij al de nodige tegenslag heeft gehad. Dat is wel het geval geweest maar het duurde slechts drie maanden en de afgelopen vijf weken is hij helemaal in vorm met vijf geldprijzen, goed voor in totaal meer dan $ 1,5 miljoen. En afgaand op de manier waarop hij speelt – kalm, weloverwogen en met minder risico dan de meesten – zien we hem waarschijnlijk niet nog eens ‘donkere dagen’ beleven.
McDonald betrad de pokerarena op de dag dat hij 18 werd om te spelen in de World Series of Poker Europe in Londen. Zijn verjaardag viel samen met dag 1b van het evenement en hij kwam opdagen, betaalde netjes zijn tienduizend dollar en zat aan de centrale tafel waar hij werd uitgeschakeld door Jamie Gold, wereldkampioen 2006. Maar McDonald liet zich hierdoor niet uit het veld slaan en ging meer en meer live spelen. Hij behaalde zijn eerste geldprijs in de EPT Praag afgelopen december.
Toen leek hij op de tientallen andere jonge spelers die hun EPT-debuut maakten, misschien wat netter en beter geknipt, maar gretig, agressief en met weinig respect voor de waarde van de chips waarmee hij speelde. Hij eindigde op de 14de plaats in de Tsjechische hoofdstad, inde zijn € 20.200 en vertrok naar het Aussie Millions-festival in Australië waar een tweede en een eerste plaats zijn vorm terugbrachten. Er was geen houden meer aan en de EPT Dortmund zou daar snel achter komen.
Eerst terug naar waar we de dag begonnen...
Seat 1 -- Mike McDonald – Canada -- 862k
Seat 2 -- Diego Perez – Spanje -- 744k
Seat 3 -- Thibaut Durand – Frankrijk – 148k
Seat 4 -- Johannes Strassmann – Duitsland – gesponsord door PokerStars -- 827k
Seat 5 -- Christian Harder – Verenigde Staten – PokerStars-qualifier -- 339k
Seat 6 -- Andreas Gulunay – Duitsland -- 560k
Seat 7 -- Torsten Haase – Duitsland - 369k
Seat 8 -- Claudio Rinaldi – Zwitserland – 276k
Aan het begin van de dag leek dit allemaal erg voorspelbaar. Het zou als volgt gaan – Johannes Strassmann en Mike McDonald zouden langzaam maar zeker de rest van het veld uitschakelen (McDonald elimineerde er overigens vijf), dan zouden de twee elkaar de hand schudden en beginnen aan de heads-up-fase met ongeveer een gelijk aantal chips en de strijd helemaal open. Ze leken te beschikken over meer zelfvertrouwen en vaardigheden dan de anderen – zowel voor de toeschouwers als voor zichzelf. McDonald zou later vertellen dat Strassmann hem de voorgaande nacht om 3 a.m. een bezoekje had gebracht – met vriendschappelijke rivaliteit zei Strassmann dat hij vastbesloten was zijn thuis-EPT te winnen.
En niemand twijfelde de eerste paar uur van de finale aan zijn woorden. De 22-jarige Duitser, die naar alle waarschijnlijkheid in de nabije toekomst nog wel vaker op de tour zal spelen, was nadrukkelijk aanwezig aan de tafel – pratend, vleiend en gebruikmakend van ‘table talk’ die het aanzien meer dan waard was en deden terugdenken aan de finale van vorig jaar toen Andreas Hoivold de andere finalisten onder de tafel praatte en zij geen weerwoord hadden.
De Amerikaanse PokerStars-qualifier Christian Harder, of ‘Charder’ vloog er als eerste uit. Hij was een van de shortstacks en greep zijn kans met A-K. Wat hij niet kon weten was dat Mike McDonald de azen had. Het onvermijdelijke gebeurde en we waren al snel nog maar met zeven over. Harder kon € 85.500 gaan ophalen.
Een uur later waren er nog zes over. Deze keer was de Fransman Thibaut Durand het slachtoffer toen hij direct na de pauze alle chips naar het midden schoof met A-4 en werd gecalld door Johannes Strassmann. Tot zover liep alles voor McDonald en Strassmann volgens de blauwdruk van de finale. Strassmann had pocket achten die genoeg bleken om Durand naar de kant te sturen met € 120.200.
Maar het tij zou snel keren voor Strassmann. Zijn agressieve spel na een check van de tegenstander(s) koste hem uiteindelijk veel chips – grote raises werden beantwoord met all-in re-raises en hoewel hij buitengewoon onderhoudend was, was hij tegelijk ook uiterst volatiel. Met meer dan een miljoen chips brak een zwarte periode voor hem aan waardoor hij er eerder uit zou gaan dan iedereen had verwacht.
Vervolgens zagen we lange tijd nauwelijks een flop. Handen werden gefold of all-in gere-raised en als dat laatste gebeurde was Strassmann vaak het slachtoffer. De eerste twee spelers waren binnen 90 minuten vertrokken maar nu begon het lange slepen. Drie spelers, McDonald, Strassmann en nog een andere Duitser genaamd Torsten Haase lagen allemaal zeer dicht bij elkaar en niemand, met uitzondering van Claudio Rinaldi, was ook maar in de buurt van het hebben van zo weinig chips dat een actie om alles of niets vereist was.
Torsten Haase – Duitsland – 863.000
Diego Perez – Spanje – 851.000
Johannes Strassmann – Duitsland – gesponsord door PokerStars – 825.000
Andreas Gülünay – Duitsland – 643.000
Mike McDonald – Canada – 528.000
Claudio Rinaldi – Zwitserland – 383.000
De neergang van Strassmann werd ingeluid door een raise die werd gere-raised door McDonald. Hoe pijnlijk het ook was, Johannes moest wel folden. Terwijl Torsten Haase zijn voorsprong verder uitbouwde ging de aandacht nog altijd uit naar de twee favorieten. Toen kwam de volgende hand - Diego Perez raisede, Strassmann re-raisede en Perez ging all-in. Misschien lag hij wel voor maar Strassmann kon het risico niet nemen – weer een verloren pot.
Toen, twee uur nadat Durand werd uitgeschakeld kwam de hand die Strassmann zijn toernooileven kostte. Een raise, een re-raise van McDonald en all-in door de Duitser – misschien bedoeld om een einde te maken aan deze onzin. Maar McDonald callde, en waarom zou hij ook niet? Met koningen lag hij ver voor op Strassmann die zijn hand gewoon weggooide. Het was voorbij. Net als Michael Norinder in Praag – van een miljoen naar niets in korte tijd - was Strassmann uitgeschakeld. Hij won € 152.000.
Het had twee uur geduurd om Strassmann op de zesde plaats te doen eindigen. Nu konden de andere spelers even relaxen. Een van de grootste dreigingen was weggevallen – geen raisen meer, geen ‘table talk’ meer die hen in verlegenheid kon brengen.
Claudio Rinaldi, die goed was blijven aanklampen, ging als volgende. Hij ging all-in tegen Andreas Gulunay met A-9; pocket zevens voor Gulunay die hun werk deden en goed genoeg bleken. Rinaldi eruit op de vijfde plaats voor € 193.000.
Zoals voorspeld duurde het niet lang alvorens de volgende speler aan de kant zijn geld kon tellen.
Diego Perez was een groot deel van de week chipleader geweest, en wist dit op de derde dag goed vast te houden en de finaletafel te halen als derde in chips. Dat hij niet verder kwam was grotendeels te wijten aan Mike McDonald. De Canadees was een paar lastige uren doorgekomen en had nu de juiste versnelling gevonden. Hij raisede, Perez ging all-in en na een paar analytische overdenkingen op EPTLive, in de perskamer en het hoofd van McDonald, callde hij. Het was een goede call. De 18-jarige had slechts tweeën maar lag voor op Perez met J-T. We waren nog met drie want Perez vloog eruit voor € 193.000.
Zo bleef het niet lang. De derde plaats werd korte tijd daarna bezet door Torsten Haase. De Duitser leek even de verrassing te worden van deze finale, hij passeerde de favorieten en had een paar genoeglijke uren de leiding - de enige speler met meer dan 1 miljoen in chips. Maar weer was het Mike McDonald die zichzelf goed in positie had gemanoeuvreerd en Torstens all-in callde op een flop Q-5-3.
Heads-up bleef McDonald in het voordeel...
Mike McDonald – 2.900.000
Andreas Gulunay – 1.200.000
Was er een groot verschil in vooruitzichten voor beide spelers? De solide speler Andreas Gulunay had iets bereikt waarop hij een paar dagen geleden niet had gerekend. Hij had een volatiele finaletafel overleefd, wist uit de problemen te blijven, en had zichzelf verzekerd van minstens € 528.500, en al gauw zag je dit terug in zijn spel.
Op een bet van McDonald ging Andreas all-in. Aangezien hij geen gokker is, de chiplead had en dus geen haast had gooide McDonald zijn kaarten weg. Het sein voor de Duitse supporters langs de kant om luidkeels ‘Andy!’ te gaan roepen en Gulunay hief het glas naar hen en sprak een paar woorden, allemaal gretig opgenomen door het publiek. Maar al die tijd leken die dingen gericht op iets dat klaar was om hem in de weg te staan.
De beste analogie die ik hierbij kan bedenken komt uit de film ‘Raiders of the Lost Ark’. Daarin komt een scene voor waarin Indiana Jones, midden in zijn achtervolging om het meisje te vinden op een tot de tanden gewapende huurling stuit die de menigte in tweeën splijt en zich opmaakt om onze held te vernietigen. Hij laat een aantal spectaculaire bewegingen met zijn zwaard zien bedoeld om de nodige angst in te boezemen, en die indruk maakt op de menigte die nu de genadeklap verwacht. Indiana Jones pakt simpelweg zijn pistool, schiet de man neer, beëindigt het gevecht en gaat verder met de achtervolging.
Mike McDonald deed vanavond hetzelfde maar in de pokerarena.
Pang!
De hand was al bezig – de flop was K-7-J. Andreas had gecheckt en liet toe dat Mike 120k bette. Andreas, onderschatte misschien de Canadees of was misschien klaar om het op dit moment af te maken, re-raisede – 300k meer die McDonald callde. Nu was het een grote pot en de koning op de turn zou hem nog groter maken.
Andreas bette 300k die daarmee het punt waarvandaan geen terugkeer mogelijk was bereikte – maar weer werd hij gecalld. De river was een twee en de pot was meer dan 1,4 miljoen. Sommige handen gaan toevallig jouw kant op maar deze hand had McDonald perfect gespeeld – Andreas ging all-in waardoor de woorden ‘ik call’ het enige waren dat tussen hem en een EPT-titel instond. Andreas keek hem aan. Toen McDonald callde zei hij simpelweg ‘jij wint’, en gooide zijn kaarten weg.
Lee Jones, die vanuit de perskamer toekeek vatte het samen, ‘Hij heeft het perfect gespeeld – hij liet hem zo de val inlopen’.
Zelfs ondanks de voorkeur van het publiek voor de Duitse spelers was er een welgemeend applaus voor McDonald, nog niet oud genoeg om in zijn woonplaats Waterloo, Canada legaal een overwinningsdrankje te kopen.
Gulunay accepteerde zijn nederlaag als een man en was een waardige publiekslieveling geweest maar hij werd verslagen door de betere speler – een feit dat hij erkende toen de fotografen zich verzamelden om de winnaar en hij de hand schudde van McDonald en hem zei dat hij verdiend gewonnen had.
Sommigen zeiden dat Mike overweldigd leek door de uitslag en dat hij niet precies wist hoe te reageren op het mediageweld dat gepaard gaat met een laatste hand in een EPT ter waarde van € 933.600. Maar ik denk dat het allemaal gepland was – dat als hij goed zou spelen, niet tegen zijn gevoel in zou gaan en geconcentreerd zou blijven, hij zou kunnen winnen en goed zou kunnen winnen. Hij is per slot van rekening niet onbekend met succes, alleen met de verplichtingen richting de pers daarna.
Hoe dan ook, op 18-jarige leeftijd is deze overwinning natuurlijk heel bijzonder, en we zijn wellicht getuige geweest van meer dan zo maar een toernooi-overwinning – een toernooi waarnaar in de toekomst steeds opnieuw verwezen zal worden als de start van een carrière die nauwgezet gevolgd gaat worden. Met nog maar drie semesters afgerond aan de Waterloo University kan hij ervoor kiezen terug te keren in de collegebanken, maar zijn toekomst op de korte termijn bestaat uit een of meer EPT’s en poker, te beginnen in Kopenhagen.
Uitslag Finaletafel EPT Dortmund
1ste -- Mike McDonald – Canada -- € 933.600
2de -- Andreas Gulunay – Duitsland -- € 528.500
3de -- Torsten Haase – Duitsland -- € 307.000
4de -- Diego Perez – Spanje -- € 234.200
5de -- Claudio Rinaldi – Zwitserland -- € 193.000
6de -- Johannes Strassmann – Duitsland – gesponsord door PokerStars -- € 152.000
7de -- Thibaut Durand – Frankrijk -- € 120.200
8ste -- Christian Harder – Verenigde Staten – PokerStars-qualifier -- € 85.500
De beugel niet eens ontgroeid ga je je afvragen hoeveel beter hij nog kan worden. Gebaseerd op deze prestatie kan hij maar beter snel gewend raken aan de media-aandacht.
