Student journalistiek Dennie Sormani kwalificeerde zich voor 20 FPP's (Frequent Player Points) voor het PokerStars Caribbean Adventure en keek zijn ogen uit toen hij daadwerkelijk op de Bahama's het Main Event van de PCA mocht spelen. Hij pokert regelmatig naast zijn studie en was benieuwd hoe hij zich staande zou houden tussen de internationale toppers. Voor PokerStars Blog schreef hij een uitgebreid verslag.
PCA op de Bahama's, wat een ervaring!
Ik zorg ervoor dat ik op tijd uit bed ben en rustig een ontbijtje pak voordat ik naar de pokerzaal ga. Ik speel dag 1A van het Main Event van de Pokerstars Caribbean Adventure, één van de grootste toernooien van de wereld. En dat terwijl ik me voor slechts 20 Frequent Player Points via het Megapath heb geplaatst. En nu zit ik hier, op de Bahama's. Wat een eer.
Zenuwen
De zenuwen beginnen nu toch wel te komen. Het is raadzaam om een goede nachtrust te pakken en zo goed voorbereid en uitgeslapen mogelijk naar de pokerzaal te gaan. Mijn nachtrust is verre van optimaal. De heenreis verliep (en dat is een understatement) ook al niet geheel vlekkeloos. De hele trip naar de Bahama's werd bijna afgeblazen omdat mijn vriendin en ik geen ESTA hadden, die vereist is om via de Verenigde Staten te reizen. Op moment van inchecken op vliegveld Brussel hadden we er geen in ons bezit. Bovendien is voor de aanvraag daarvan een creditcard nodig en die hadden we niet. Twee minuten voordat de gates sloten op vliegveld Brussel, kregen we het (met telefonische hulp van vrienden) alsnog geregeld. Wat een begin!
Enfin, alsof het lot ermee speelde, werden we 's morgensvroeg rond 06.30u gewekt door onze lieve buren, die op de naastgelegen kamer een hoog opgelopen ruzie in het bijzijn van hun twee kinderen uitvochtten. Zó hard dat volgens mij de gehele Coral Tower kon meegenieten. Maar juist wij lagen daar weer één kamer naast. Ik zei nog gekscherend tegen mijn vriendin: 'als het toernooi straks net zo verloopt als de voorbereiding, zie je me binnen twee uur weer terug op de kamer'. Het zat de eerste dag dus allesbehalve mee. Dat moet mij weer gebeuren. Uiteindelijk om 11.00 uur opgestaan om vlug een ontbijtje te scoren bij Starbucks. Daarna eens rustig naar de zaal gelopen, waar het spektakel kon beginnen.
Nog tien minuten. De spanning stijgt. Wie zullen mijn tafelgenoten zijn? Zullen er bekende Pokerstars-pro's aan mijn tafel zitten? Hoe denken ze over mij als 'nieuwkomer' en online qualifier? Ik heb met mezelf afgesproken dat ik het eerste uur rustig aan ga doen, om zo een beetje de kat uit de boom te kijken. De organisator van het evenement houdt een kleine toespraak zodat om 12 uur de kaarten in de lucht zijn. Shuffle up and deal!
De eerste handen
Daar gaan we. De eerste dertig handen krijg ik weinig bruikbaars, maar dan komen pocket azen mijn kant op. Ik besluit om te slowplayen. Waarom ook niet? Ik raise naar 400 in vroege positie met blinden van 75/150 en krijg een driebet naar 800 te zien door een actieve speler. Mooi, denk ik, ik call alleen (weliswaar na de flop uit positie, maar ach als het board goed runt, komt het vast goed). De flop komt J 9 8 en ik checkcall, waarna op de turn een 10 verschijnt. 'Rotboard, dit wordt weer niks', denk ik, waarna ik wederom checkcall. Op de river verschijnt opnieuw een 8 waarna het check/check gaat en de kaarten openkunnen. Eerste showdown van mij, ik show AA, tegenstander showt KK. 'Had ik maar niet geslowplayd', dacht ik nog. Een speler met op zijn mouw 'Online Pro' (ik kende hem overigens niet) voegde er nog maar eens aan toe: 'Bad timing to slowplay aces, huh?' Maar ik was tevreden, mijn eerste pot was wel binnen. Ik speelde op dat moment 35.000 terwijl we begonnen met 30.000. De zenuwen hadden inmiddels plaatsgemaakt voor adrenaline.
De grote potten moesten nog komen, daar was ik me van bewust. Met blinds van 150/300 krijg ik opnieuw AA. Ik raist UTG+1 naar 800 en krijg drie callers, waaronder de tighte speler op de button en een Zweed in de big blind. De flop komt A Q J rainbow en na een check van de big blind maak ik een continuation bet van 1800, die wordt gevolgd door een raise van de button naar 4200. De big blind maakt alleen de call, waardoor ik onraad ruik. 'De tighte speler moet hier (een onwaarschijnlijke) AQ spelen of QQ/JJ en de big blind kan wel eens K10 spelen, omdat hij goede odds kreeg preflop. Ik call, hopende dat het bord paart', ging op dat moment door mijn hoofd. De turn is een voor iedereen onbruikbare 2. De big blind checkt, ik check ook (vanwege o.a. potcontrol) waarna ook de button checkt. De River is een 5, waarop de big blind ineens 8500 bet. 'Verdomme', dacht ik, 'maar ik kan hier nooit folden. Hij kan hier ook QJ valuebetten.' Aan raisen heb ik hier geen moment gedacht. Ik maak de call en na een tijd nadenken maakt ook de button de call. De Zweed showt inderdaad K10 voor de nuts en ik openmuck mijn AA, waarna de big blind zijn JJ ook openmuckt. Mijn reads klopten dus, dat gaf me wel een goed gevoel, ondanks dat ik een grote pot verloor. De Zweed gaf me complimenten dat ik de hand perfect had gespeeld en weinig fout had gedaan. Dat klopte ook, maar toch was ik een flink deel van mijn stack kwijt (op dat moment speelde ik nog zo'n 16k).
Enkele handen later zou zich (een voor mij) cruciale pot zich ontwikkelen. Ik krijg op de cut off AJs gedeeld en maak de call op een raise naar 900. Ook de actieve Argentijn links van mij (die, zo werd aan tafel verteld, al eens een LAPT-titel op zijn naam schreef) maakte de call en we kregen een A J 9 flop te zien, met daarin twee harten kaarten. Na een check van de initial raiser maak ik er 2000 van en de Argentijn raist naar 9000 en houdt 3000 behind. Na een snelle fold van de andere speler kijk ik naar zijn stack en roep ik voor het eerst: 'I'm all-in!' De speler schuift zijn stack ook naar voren en showt K5hh voor een flushdraw en ik gooi trots mijn top twopair open. Ik kijk naar de Online Pro schuin tegenover me die me een geruststellend knikje geeft. Maar zo gerust was ik er niet op. De turn is een ruiten K. Mijn hart bonst tot in mijn keel op het moment dat de dealer de riverkaart draait. 'Geen harten, please doe me dat niet aan. Niet nu.'. River: harten 7. Boem! Hierdoor val ik terug naar een zielige 5000, terwijl de blinds direct omhoog gaan naar 200/400 met ante.
Shortstacked
En juist op dit moment, drie handjes later, wordt mijn tafel opgebroken. Nu kom ik dus met deze zielige stack aan een andere tafel. Wat zullen die wel niet van me denken? Ik schuif aan aan mijn nieuwe tafel en kijk weer om mee heen. 'Hey, die gast ken ik, maar ik wist zijn naam even niet meer.' Dan verdubbel ik nog een keer één hand voor de dinnerbreak met A10 vs. 10-9 en kan ik toch met een redelijk gevoel gaan eten. Meteen even die 'gast' opgezocht. Bleek meervoudig bracelet-winnaar Frank Kassela te zijn. Leuk dat ik nog even met hem aan tafel kan zitten, maar ik had graag een grotere en speelbare stack gehad en niet zoals nu een push-or-fold-stack.
Even na de dinnerbreak was mijn Main Event helaas ten einde. Met nog 14 BB maak ik vanuit de big blind een call van een minraise met J10o en wilde, indien ik goed flopte, all-in gaan. De flop was oké voor mijn hand: A J 10. Ik checkraise all-in maar mijn tegenstander showt AJ voor een betere two pair. De turn maakt met een boer nog wel een fullhouse voor ons beiden maar dit schiet voor mij helaas niet op. Ik schud mijn tegenstander de hand en verlaat met opgeheven hoofd de zaal. Ik kan mezelf niets verwijten en ga genieten van een welverdiende vakantie. Maar één ding neemt niemand me meer af: wat een schitterende ervaring was dit!
