februari 2008 Archives

Winnaar EPT Kopenhagen Tim Vance

Vergeet de finale in Barcelona uit seizoen 1 die tot in de nachtelijke uren duurde. Vergeet zelfs maar de finale die twee jaar geleden in dit casino plaatsvond toen de Deen Mads Andersen pas om 03:00 won en de cameraploegen wanhopig op zoek waren naar lege tapes voordat ze zonder zouden zitten. Die heads-ups duurden misschien lang, maar vannacht won PokerStarsqualifier Tim Vance, een 46-jarige aannemer uit St. Louis, Verenigde Staten, een marathon van vierenhalf uur heads-up – de langste uit de EPT-geschiedenis – en werd de nieuwe EPT-kampioen om vervolgens DKK 6220488 oftewel € 834.590 te incasseren.

Vance versloeg de Deen Soren Jensen, een uitbundig figuur uit Aarhus, Denemarken, die zelf deze week zijn verhaal had kunnen doen als zijn tegenstander niet met schoppen Aas-tien zijn winnende flush had gemaakt. Hij had er alleen van kunnen dromen, toen Soren all-in ging wist Tim dat het evenement voorbij was en zei ‘het was me een genoegen met u te spelen, meneer, ik call....’. Soren was verslagen.

Soren Jensen: tweede plaats

De laatste paar dagen was Tim Vance van begin tot eind steeds dezelfde goed benaderbare kerel gebleven. Makkelijk te vinden in de pokerroom wegens zijn gewoonte om op te staan of hij nu wel of niet in een hand zat, had hij nog maar 11k over op dag 1 toen ik hem voor het eerst sprak. Maar hij overleefde en bereikte dag twee, vervolgens drie om ten slotte de finaletafel te halen met de chiplead. Een voorsprong die hij ondanks moedige pogingen van zijn tegenstanders niet bereid was op te geven.

De hand die het toernooi een wending in zijn voordeel gaf was gisteren, laat op de dag tegen Kristian Pedersen, toen we op weg waren naar de laatste acht. Pedersen was all-in gegaan, een enorm bedrag, met chips verspreid over de hele tafel alsof iemand een paar stacks had omgelopen. De werkelijkheid was een andere.

PokerStarsqualifier Tim Vance

Tim Vance liet zijn gedachten de vrije loop toen de camera’s de hand oppikten. Tim dacht graag hardop en op dit moment besloot hij zijn tegenstander op aas-koning te zetten. Hij was ervan overtuigd. Steeds opnieuw zei hij tegen zichzelf ‘aas-koning’ tot hij uiteindelijk callde en pocket negens liet zien. Pedersen, die geduldig had zitten wachten terwijl het publiek dichterbij kwam genegeerd door de camera’s die slechts oog hadden voor wat er gezegd werd, draaide zijn kaarten om. Hij had aas-koning.
De rest is geschiedenis. Ondanks een klap vroeg op de dag – een hand die hij verloren had maakte dat hij bijna een uur rondbanjerde in de zaal en zichzelf op zijn kop gaf, verloor hij de hoofdprijs nooit uit het oog. Later zou Tim zeggen dat hij een paar jaar geleden na een nederlaag in een satelliettoernooi voor een belangrijk evenement in de rij ging staan en mensen zei dat als ze zijn buy-in zouden betalen ze alle winst mochten houden. Niemand nam dit aan, maar misschien was dit wel hun fout.
Hoe zijn de dingen gelopen? Het zou niet bepaald een tafel van finesses worden, alhoewel we dat niet wisten toen we vanmiddag om 14:15 begonnen...
Seat 1 -- Rasmus Hede Nielsen -- Denemarken 789.000
Seat 2 -- Timothy Vance -- PokerStarsqualifier -- USA – 1.408.000
Seat 3 -- Daniel Ryan -- PokerStarsqualifier -- USA – 557.000
Seat 4 -- Patrik Andersson -- Zweden – 283.000
Seat 5 -- Simon Dørslund -- Denemarken – 267.000
Seat 6 -- Nicolas Dervaux -- Frankrijk – 336.000
Seat 7 -- Søren Jensen -- Denemarken – 500.000
Seat 8 -- Magnus Hansen -- Denemarken – 458.000
Vance had de chips maar er werd ook op twee andere spelers gelet. Rasmus Hede Nielsen uit Denemarken was dag drie begonnen met de chiplead en had zich met zijn stack behoedzaam naar een plaats aan de finaletafel gemanoeuvreerd – iets dat niet vanzelfsprekend is voor de leider op dag drie. Hij was buitengewoon goed in staat gebleken zijn chips optimaal te gebruiken. Zo ook Danny Ryan.

Danny was een andere PokerStarsqualifier, maar is ook bekend als een van de vele jonge meesters van het internetpoker. Zijn kalme agressieve stijl, een wereld van verschil met de expressieve neigingen van Vance en Jensen, vormde permanent een gevaar en het leek er overduidelijk op dat deze twee heren en Vance vanaf de start zouden domineren.

PokerStarsqualifier Daniel Ryan uit Amerika

Het duurde een half uur alvorens de eerste speler werd uitgeschakeld. Patrick Andersen moest als eerste vertrekken toen hij all-in ging na een buttonraise van Daniel Ryan. Ryan callde en liet A-5 zien maar Andersen had slechts K-6. Een vijf op de flop was genoeg voor de Amerikaan toen de turn en river Andersson niet hielpen, hij vertrok met DKK 569.333 oftewel € 76.386.

Er gingen bijna tweeënhalf voorbij voordat Simon Dørslund eruit ging op de zevende plaats met DKK 801.283 (€ 107.507). Na een raise van Tim Vance ging Simon all-in in de kleine blind waarna Tim de trekker overhaalde door te callen met A-K. Simon had A-8 en ondanks een straightdraw op de turn mocht het niet zo zijn.

Fransman Nicolas Dervaux was vanaf het begin een stille speler geweest. Zat hij gevangen in het licht van de tv-tafel zoals sommigen dachten? Misschien, maar omdat Nicolas geen Engels spreekt was hij wellicht stil om een heel andere reden.

Fransman Nicolas Dervaux

Hij werd uitgeschakeld op de zesde plaats, goed voor DKK 1.012.147 (€ 135.798), toen hij all-in ging met boer-5 die gecalld werd door Soren Jenson met A-7. Hij keek blij toen hij dat zag, maar een stuk minder blij toen de flop een boer bracht. Hij hoefde zich niet lang zorgen te maken – de aas op de turn betekende het einde voor de Fransman.

Inmiddels was Tim Vance iemand geworden om van te houden of te haten. Het was niet persoonlijk, maar Tim zong nogal veel (het hele oeuvre van de Beatles leek het wel) en dacht hardop. Dat was echter nog niets vergeleken met Soren Jensen.

Het gerucht ging dat Soren had besloten de hele week dezelfde kleren aan te houden – waarschijnlijk uit angst dat zijn geluk hem zou verlaten – en hij had ook de neiging het winnen van grote potten te vieren met het uitroepen van Noorse vreugdekreten, aanmoedigingen, ‘air punching’ en ‘bear hugs’ met zijn broer aan de kant.

Danny Ryan zou pas na de dinerpauze uitgeschakeld worden. Ryan dreigde een keer of twee door te breken en had ook eerdere hindernissen overwonnen in de voorgaande nacht door tot hier te komen nadat hij een groot deel van zijn stack had verloren aan diezelfde Kristian Pedersen die werd uitgeschakeld door Vance.

Uiteindelijk moest hij wel wat doen en deed dat ook met A-Q die werd gecalld door Rasmus Nielsen met A-K en plotseling waren we nog met maar vier spelers.

Rasmus had het tempo vaak goed bij kunnen houden maar er waren ook tijden waarin hij het moeilijk had. Maar met nog vier spelers over kon hij niet meer aanklampen. Hij raisede pre-flop en zag Tim Vance reraisen naar 350k en zijn chips naar het midden schuiven alvorens weer een refrein uit een lied te zingen. Berustend in zijn lot legde Rasmus zijn hoofd op de rand van de tafel alsof hij iets naars zou gaan meemaken. En dat gebeurde ook. De flop was 9-7-J rainbow. Tim keek naar Rasmus die zijn hoofd verborg en zei ‘all-in’. Rasmus kon weinig anders zeggen...

‘ik call’

Dat wilde Tim niet horen. ‘Je wint man, goede call.’
Pocket achten voor Rasmus met alleen A-Q voor Tim. De boer op de turn bracht een pair op tafel en deed Tim roepen om iets dat hij maar een paar keer nodig had in de hele week – een beetje geluk. Een aas op de river zette de hand op zijn kop. Rasmus lag eruit op de vierde plaats en won DKK 1.560.394 (€ 209.355).

Toen waren er nog drie...

Tim Vance – PokerStarsqualifier – USA – 2.037.000
Soren Jensen – Denemarken – 1.485.000
Magnus Hansen – Denemarken – 1.076.000

De finale was zo langzamerhand verworden tot een wedstrijd tussen de Verenigde Staten en Denemarken, of meer specifiek tussen Vance en Jensen. De derde betrokken speler was Magnus Hansen, een andere Deen die tot op dat moment niets fout had gedaan en altijd op de loer lag om stiekem dominant te worden, met slechts een paar honderdduizend minder dan Jensen.

Soren Jensen

Op een flop T-4-9 raisede hij om vervolgens Soren all-in te zien gaan. Magnus controleerde zijn kaarten nog eens terwijl Soren tijd nam voor een van zijn vele wandelingetjes.
Magnus callde.

Dat bracht Soren terug aan de tafel die 9-4 liet zien voor twee pair. Marcus had slechts T-6 en dus een pair tienen. De turn hielp Magnus aan een kans op flush maar misschien was deze finale gewoon niet voor hem bestemd. Het was voorbeschikt door de goden van het entertainment dat de twee extraverte spelers afkomstig uit andere delen van de wereld elkaar gingen bestrijden en de EPT Kopenhagen zouden beslechten. Ondanks 14 ‘outs’ op de river lag Magnus Hede Nielsen eruit op de derde plaats en hij won daarmee DKK 2.045.381 oftewel € 274.425.

Wat er toen gebeurde verbaasde iedereen. Vance en Jensen gingen beiden op de rem staan. Het leek erop of we in een tijdsbestek van vijf minuten terugvielen van 100 km/u naar 20 km/u.

Handen verliepen volgens een vast patroon - een bet, een call, een flop, en vervolgens checken tot het einde. Het gebeurde steeds weer en na twintig minuten werd het duidelijk dat Tim en Soren er een uitputtingsslag van wilden maken.
Flashback naar 2006. Mads Andersen en Edgar Skjervold, toen twee van de bekendste spelers uit Scandinavië, vochten gedurende meerdere uren een op- en neergaande wedstrijd uit. Het was gedenkwaardig vanwege de vele ‘double ups’ - zowel Andersen als Skjervold speelden met het nodige risico om kansen te grijpen als ze die zagen. Het resultaat – zwiepend de ene kant op en vervolgens de andere alvorens Andersen uiteindelijk als winnaar te voorschijn kwam.

Vance en Jensen, echter, benaderden het heel anders. Vance zou later zeggen dat hij wist dat hoe langer de finale zou duren des te beter zijn kansen zouden zijn. Het zou gelegen kunnen hebben aan het feit dat hij koffie dronk en Jensen bier. Of, zou het iets van doen kunnen hebben met ervaring en een groot vermogen om geduldig te blijven zelfs als het er slecht uitziet – en hiervan kregen beide spelers elk hun deel.

Nu Hansen weg was, lagen Vance en Jensen dicht bij elkaar qua chips met een klein voordeel voor Soren.

Tim Vance -- PokerStarsqualifier -- USA – 2.125.000
Soren Jensen -- Denemarken – 2.475.000

Soren begon wat uit te lopen en stond al snel op 2,8 miljoen. Maar geen van beide spelers was bereid de handdoek in de ring te gooien. En weer zagen we kleine potten, een bet en een call en dan checken tot en met de river. De ene pot de ene kant op, de volgende de andere.

Toen, na tweeënhalfuur heads-up, gebeurde dit...

Tim raisede pre-flop, met zijn standaard 200k. Zoals hij al zovele keren eerder had gedaan callde Soren en er kwam een flop 8-2-T met twee klaveren. Nog eens 200k van Tim maar nu raisede Soren –niets spectaculairs, een minimuminzet naar 400k. Tim callde vlug en dit bracht wat leven in de brouwerij. De schoppenvrouw viel op de turn en Soren checkte, zo ook Tim, waarna op de river klaverenboer kwam. Tim schoof zijn chips naar het midden en Soren callde, en liet de twee pair zien die hij op de turn had gemaakt. Maar Tim was aan de beurt voor een vreugdesprongetje toen hij zijn flush op de river gemaakt liet zien. Het had er heel anders uit kunnen zien als Jensen gebet had op de turn.

‘Ik had je moeten raisen op de turn’, zei Soren.
‘Ja dat had je moeten doen’ antwoordde Tim.
Maar nu lag Tim weer op kop – 3,7 miljoen tegen 870k.

Zou Soren nog terug kunnen komen na zo’n klap? Het leek er even op dat die vraag met ja moest worden beantwoord, toen Soren, met bijna alle hoop verdwenen, tien minuten later betaald werd met zijn pocket koningen tegen Tims K-Q. Geen geluk dit keer voor de Amerikaan en Soren verdubbelde.

Maar aan elke gedachte aan een comeback kwam snel een einde. Om 01:40 op zondagmorgen checkte Soren na een flop 2-7-8, met twee schoppen. Beide spelers checkten en de turn was nog een schoppen, de drie. Soren zette nu 115k in die snel werd gecalld door Tim – erg snel. Er stond iets op ontploffen. Soren ging all-in met op tafel mogelijkheden voor straights en flushes. Tim ging staan. Zou er weer een monoloog te horen zijn over de mogelijke handen? Nee.

‘Het was me een genoegen met u te spelen meneer... ik call.’

Tim smeet zijn schoppen A-T, de nut flush, op tafel. Sorens hand was van geen enkele betekenis meer. Na vierenhalf uur was Tim Vance de winnaar van de EPT Kopenhagen.

Tim Vance had de hele week luid gesproken over zijn dochtertje Nanzi van drieënhalf – haar foto zat aan de binnenkant van zijn St. Louis-pet geplakt. Iedereen in ogenschouw nemend was Tim iemand waarvan je hoopte dat hij het goed zou doen gewoon vanwege het feit dat hij plezier aan het maken was. Hij kletste met iedereen, zong de hele tijd, ook als hij eigenlijk niet mocht hopen om in de prijzen te vallen. Maar de schok van het winnen, het effect dat deze overwinning zal hebben op zijn leven en zijn gezin werden hem wat te veel. Na de overwinning deed hij precies hetzelfde als hij deze week in iedere pauze gedaan had. Hij liep naar buiten om een sigaretje te roken en maakte een praatje met iedereen die dat ook aan het doen was.

Nu hij gewonnen had, had hij weinig meer te zeggen. De klus was geklaard – een klus waarvan hij wist dat hem kon volbrengen toen hij maandag in Kopenhagen landde. Hij bewees het aan zichzelf en aan de honderden mensen die bleven kijken tot en met de laatste hand en dan nog die perfecte slotzin om het allemaal af te ronden. Het was een genoegen naar u te kijken meneer.

Tim Vance – ‘Ik wist dat ik het ging winnen. Ik was de beste en ik wilde het het meest. Er waren momenten dat ik fouten maakte en momenten dat ik geluk had. Maar ik heb dat overleefd. Ik wist dat hoe langer het zou duren des te beter mijn kansen werden om te winnen. Het was een zware competitie, zeker zo zwaar als waar ik ook maar eerder heb gespeeld.’

Uitslag finaletafel van de EPT Kopenhagen -

1ste – Timothy Vance – PokerStarsqualifier – USA – DKK 6220488 oftewel € 834.590
2de – Soren Jensen – Denemarken – DKK 3.521.429 oftewel € 472.463
3de – Magnus Hansen – Denemarken – DKK 2.045.381 oftewel € 274.425
4de – Rasmus Hede Nielsen – Denemarken – DKK 1.560.394 oftewel € 209.355
5de – Daniel Ryan – PokerStarsqualifier – USA – DKK 1.286.270 oftewel € 172.576
6de – Nicolas Dervaux – Frankrijk – DKK 1.012.147 oftewel € 135.798
7de – Simon Dorsland – Denemarken – DKK 801.283 oftewel € 107.507
8ste – Patrik Andersson – Zweden -- DKK 569.333 oftewel € 76.386

Een laatste samenvatting van het videoblogteam...

De $ 2 Miljoen PokerStars Turbo Takedown leek uit het niets te komen. Pas een week voordat er gespeeld zou worden verscheen het als pop-up in de PokerStarssoftware en bood vrijwel iedereen op PokerStars de kans om te spelen voor serieus geld.

Dit concept zagen we nog niet vaak in de wereld van onlinepoker: een buy-in zonder dollarteken ervoor en een prijzenpot die de aandacht trok van grote spelers. Geen wonder dat bijna tienduizend spelers zich virtueel verzamelden op een zondagmiddag.

De opzet van het toernooi was interessant. Het ging vlot van start en zou dan steeds een beetje langzamer gaan. Hoe groter de prijzen, des te meer er te pokeren viel. Dit zorgde ervoor dat we al na zeven uur een finaletafel hadden, waarbij de spelers nog bewegingsruimte hadden.

Zo zag de finaletafel eruit toen het begon.

Seat 1: Karsten85 (2298010 aan chips)
Seat 2: mmmy17 (1602090 aan chips)
Seat 3: mombasi (4108659 aan chips)
Seat 4: D.Nowitzki (2448035 aan chips)
Seat 5: TXSooner518 (4520003 aan chips)
Seat 6: tobededope (3873262 aan chips)
Seat 7: BleedBlue33 (2719149 aan chips)
Seat 8: oakblack (1872790 aan chips)
Seat 9: qbgoose (5358002 aan chips)

Oakblack was de eerste speler aan de finaletafel die het veld ruimde. Met de blinds op 50.000/100.000/10.000 raisede BleedBlue33 naar 222.222. Oakblack besloot dat hij al het geld voor de flop in het midden wilde hebben en schoof er nog eens zo’n 2 miljoen in. BleedBlue33 callde met AK, tegen de AQ van oakblack. De handen verbeterden niet en oakblack ging eruit als negende. Hij won $ 11.000 voor zijn prestatie.

Als volgende was D.Nowitzki (nee, niet de basketbalspeler) aan de beurt. Hij ging all-in met AJ tegen mombasi's pair negens. Nowitzki kon geen van de vijf omgedraaide kaarten gebruiken en ging eruit op de achtste plaats met $ 20.000.

Mombasi schakelde ook de zevende plaats persoonlijk uit. Hij had AQ en kreeg mmmy17 all-in met QJ. Op de river hadden ze allebei een straat, maar die van mombasi was ‘Broadway’ (tot en met de aas). Mmmy17 won $ 30.000 voor zijn zevende plaats.
Kort daarna gebeurde er een aantal ‘zieke’ dingen. Karsten raisede op de button en mombasi callde vanuit de kleine blind. De flop was 9s2h3s en mombasi bette ongeveer 500.000. Karsten schoof alles naar het midden voor nog eens 1,5 miljoen. Mombasi callde met slechts A7. Karsten liet Q9 zien en lag ruim voor tot de river...toen de aas kwam. Karsten eindigde op de zesde plaats en won $ 40.000.

Karstens vertrek en chips gaven mombasi een voorsprong in chips om jaloers op te worden. Hij had meer dan $ 12 miljoen aan chips, meer dan twee keer zoveel als wie dan ook aan de tafel.

Nu deze pech achter de rug was voelde qbgoose zich geweldig toen hij zijn chips in het midden kreeg met KK, zeker tegen tobededope's AK. De smaak van succes duurde echter niet lang. Een aas op de flop maakte qbgoose op slag kansloos. Met minder dan 200.000 aan chips over kon hij net lang genoeg overleven om te voldoen aan het patroon van uitgeschakeld worden door mombasi. Met zijn vijfde plaats verdiende qbgoose $ 50.000.
Als het verhaal ‘mombasi pakt ze allemaal’ saai wordt kun je misschien beter even pauze nemen, want slechts een paar minuten later stuurde hij TXSooner518 naar huis op de vierde plaats. Het was Q8 pre-flop all-in tegen TXSooner518's J9. Een boer op de flop bracht TXSooner518 aan de leiding. Een vrouw op de turn draaide dat om en TXSooner518 vloog eruit op de vierde plaats met $ 65.000.
Gedurende langere tijd werd er gespeeld met drie spelers en er kwam een einde aan de streak van mombasi. BleedBlue33 schoof zijn laatste 1,8 miljoen naar het midden met Q5. Het probleem was echter dat hij opliep tegen de A3 van tobededope. Een aas op de flop was genoeg om BleedBlue33 op de derde plaats te doen eindigen. Hij verdiende $ 80.000.

Heads-up, begon men te praten over een deal. Tobededope had ongeveer 15 miljoen en mombasi 13 miljoen. De spelers konden het niet eens worden en al snel zou het de show van mombasi worden. Een paar handen later flopte mombasi een setje tweeën en won daarmee van tobededope's pair vijven. Daarna was het allemaal voorbij in een paar handen. Mombasi voltooide zijn zegetocht, bracht de hele tafel op en nam de eerste prijs van $ 200.000 mee.

Alle spelers van harte gefeliciteerd.
Hier is de einduitslag van de finaletafel.

1. mombasi (Duitsland) $ 200.000
2. tobededope (Duitsland) $ 120.000
3. BleedBlue33 (Verenigde Staten) $ 80.000
4. TXSooner518 (Verenigde Staten) $ 65.000
5. qbgoose (Canada) $ 50.000
6. Karsten85 (Duitsland) $ 40.000
7. mmmy17 (Brazilië) $ 30.000
8. D.Nowitzki (Duitsland) $ 20.000
9. oakblack (Verenigd Koninkrijk) $ 11.000

Als de beste man wint voelt dat soms als een opluchting. Er waren maar een paar spelers favoriet toen het toernooi deze middag hervat werd. Maar er zijn weinig sceptici over als vaardigheid, talent en potentieel zich verenigen in een enkele speler en dit zo duidelijk te zien is. Soms is het lastiger om je vinger erop te leggen, maar vanavond liet de 18-jarige Canadees Mike McDonald geen twijfel bestaan.

Zijn ontluikende pokercarrière is officieel nog maar zes maanden oud en het is moeilijk voor te stellen dat hij al de nodige tegenslag heeft gehad. Dat is wel het geval geweest maar het duurde slechts drie maanden en de afgelopen vijf weken is hij helemaal in vorm met vijf geldprijzen, goed voor in totaal meer dan $ 1,5 miljoen. En afgaand op de manier waarop hij speelt – kalm, weloverwogen en met minder risico dan de meesten – zien we hem waarschijnlijk niet nog eens ‘donkere dagen’ beleven.

Mike McDonald

McDonald betrad de pokerarena op de dag dat hij 18 werd om te spelen in de World Series of Poker Europe in Londen. Zijn verjaardag viel samen met dag 1b van het evenement en hij kwam opdagen, betaalde netjes zijn tienduizend dollar en zat aan de centrale tafel waar hij werd uitgeschakeld door Jamie Gold, wereldkampioen 2006. Maar McDonald liet zich hierdoor niet uit het veld slaan en ging meer en meer live spelen. Hij behaalde zijn eerste geldprijs in de EPT Praag afgelopen december.

Toen leek hij op de tientallen andere jonge spelers die hun EPT-debuut maakten, misschien wat netter en beter geknipt, maar gretig, agressief en met weinig respect voor de waarde van de chips waarmee hij speelde. Hij eindigde op de 14de plaats in de Tsjechische hoofdstad, inde zijn € 20.200 en vertrok naar het Aussie Millions-festival in Australië waar een tweede en een eerste plaats zijn vorm terugbrachten. Er was geen houden meer aan en de EPT Dortmund zou daar snel achter komen.

Eerst terug naar waar we de dag begonnen...

Seat 1 -- Mike McDonald – Canada -- 862k
Seat 2 -- Diego Perez – Spanje -- 744k
Seat 3 -- Thibaut Durand – Frankrijk – 148k
Seat 4 -- Johannes Strassmann – Duitsland – gesponsord door PokerStars -- 827k
Seat 5 -- Christian Harder – Verenigde Staten – PokerStars-qualifier -- 339k
Seat 6 -- Andreas Gulunay – Duitsland -- 560k
Seat 7 -- Torsten Haase – Duitsland - 369k
Seat 8 -- Claudio Rinaldi – Zwitserland – 276k

Aan het begin van de dag leek dit allemaal erg voorspelbaar. Het zou als volgt gaan – Johannes Strassmann en Mike McDonald zouden langzaam maar zeker de rest van het veld uitschakelen (McDonald elimineerde er overigens vijf), dan zouden de twee elkaar de hand schudden en beginnen aan de heads-up-fase met ongeveer een gelijk aantal chips en de strijd helemaal open. Ze leken te beschikken over meer zelfvertrouwen en vaardigheden dan de anderen – zowel voor de toeschouwers als voor zichzelf. McDonald zou later vertellen dat Strassmann hem de voorgaande nacht om 3 a.m. een bezoekje had gebracht – met vriendschappelijke rivaliteit zei Strassmann dat hij vastbesloten was zijn thuis-EPT te winnen.

En niemand twijfelde de eerste paar uur van de finale aan zijn woorden. De 22-jarige Duitser, die naar alle waarschijnlijkheid in de nabije toekomst nog wel vaker op de tour zal spelen, was nadrukkelijk aanwezig aan de tafel – pratend, vleiend en gebruikmakend van ‘table talk’ die het aanzien meer dan waard was en deden terugdenken aan de finale van vorig jaar toen Andreas Hoivold de andere finalisten onder de tafel praatte en zij geen weerwoord hadden.

De Amerikaanse PokerStars-qualifier Christian Harder, of ‘Charder’ vloog er als eerste uit. Hij was een van de shortstacks en greep zijn kans met A-K. Wat hij niet kon weten was dat Mike McDonald de azen had. Het onvermijdelijke gebeurde en we waren al snel nog maar met zeven over. Harder kon €  85.500 gaan ophalen.

Een uur later waren er nog zes over. Deze keer was de Fransman Thibaut Durand het slachtoffer toen hij direct na de pauze alle chips naar het midden schoof met A-4 en werd gecalld door Johannes Strassmann. Tot zover liep alles voor McDonald en Strassmann volgens de blauwdruk van de finale. Strassmann had pocket achten die genoeg bleken om Durand naar de kant te sturen met € 120.200.

Thibaut Durand

Maar het tij zou snel keren voor Strassmann. Zijn agressieve spel na een check van de tegenstander(s) koste hem uiteindelijk veel chips – grote raises werden beantwoord met all-in re-raises en hoewel hij buitengewoon onderhoudend was, was hij tegelijk ook uiterst volatiel. Met meer dan een miljoen chips brak een zwarte periode voor hem aan waardoor hij er eerder uit zou gaan dan iedereen had verwacht.

Vervolgens zagen we lange tijd nauwelijks een flop. Handen werden gefold of all-in gere-raised en als dat laatste gebeurde was Strassmann vaak het slachtoffer. De eerste twee spelers waren binnen 90 minuten vertrokken maar nu begon het lange slepen. Drie spelers, McDonald, Strassmann en nog een andere Duitser genaamd Torsten Haase lagen allemaal zeer dicht bij elkaar en niemand, met uitzondering van Claudio Rinaldi, was ook maar in de buurt van het hebben van zo weinig chips dat een actie om alles of niets vereist was.

Torsten Haase – Duitsland – 863.000
Diego Perez – Spanje – 851.000
Johannes Strassmann – Duitsland – gesponsord door PokerStars – 825.000
Andreas Gülünay – Duitsland – 643.000
Mike McDonald – Canada – 528.000
Claudio Rinaldi – Zwitserland – 383.000

De neergang van Strassmann werd ingeluid door een raise die werd gere-raised door McDonald. Hoe pijnlijk het ook was, Johannes moest wel folden. Terwijl Torsten Haase zijn voorsprong verder uitbouwde ging de aandacht nog altijd uit naar de twee favorieten. Toen kwam de volgende hand - Diego Perez raisede, Strassmann re-raisede en Perez ging all-in. Misschien lag hij wel voor maar Strassmann kon het risico niet nemen – weer een verloren pot.

Toen, twee uur nadat Durand werd uitgeschakeld kwam de hand die Strassmann zijn toernooileven kostte. Een raise, een re-raise van McDonald en all-in door de Duitser – misschien bedoeld om een einde te maken aan deze onzin. Maar McDonald callde, en waarom zou hij ook niet? Met koningen lag hij ver voor op Strassmann die zijn hand gewoon weggooide. Het was voorbij. Net als Michael Norinder in Praag – van een miljoen naar niets in korte tijd - was Strassmann uitgeschakeld. Hij won € 152.000.

Het had twee uur geduurd om Strassmann op de zesde plaats te doen eindigen. Nu konden de andere spelers even relaxen. Een van de grootste dreigingen was weggevallen – geen raisen meer, geen ‘table talk’ meer die hen in verlegenheid kon brengen.

Claudio Rinaldi, die goed was blijven aanklampen, ging als volgende. Hij ging all-in tegen Andreas Gulunay met A-9; pocket zevens voor Gulunay die hun werk deden en goed genoeg bleken. Rinaldi eruit op de vijfde plaats voor € 193.000.
Zoals voorspeld duurde het niet lang alvorens de volgende speler aan de kant zijn geld kon tellen.

Claudio Rinaldi

Diego Perez was een groot deel van de week chipleader geweest, en wist dit op de derde dag goed vast te houden en de finaletafel te halen als derde in chips. Dat hij niet verder kwam was grotendeels te wijten aan Mike McDonald. De Canadees was een paar lastige uren doorgekomen en had nu de juiste versnelling gevonden. Hij raisede, Perez ging all-in en na een paar analytische overdenkingen op EPTLive, in de perskamer en het hoofd van McDonald, callde hij. Het was een goede call. De 18-jarige had slechts tweeën maar lag voor op Perez met J-T. We waren nog met drie want Perez vloog eruit voor € 193.000.

Spanjaard Diego Perez

Zo bleef het niet lang. De derde plaats werd korte tijd daarna bezet door Torsten Haase. De Duitser leek even de verrassing te worden van deze finale, hij passeerde de favorieten en had een paar genoeglijke uren de leiding - de enige speler met meer dan 1 miljoen in chips. Maar weer was het Mike McDonald die zichzelf goed in positie had gemanoeuvreerd en Torstens all-in callde op een flop Q-5-3.

Heads-up bleef McDonald in het voordeel...

Mike McDonald – 2.900.000
Andreas Gulunay – 1.200.000

Was er een groot verschil in vooruitzichten voor beide spelers? De solide speler Andreas Gulunay had iets bereikt waarop hij een paar dagen geleden niet had gerekend. Hij had een volatiele finaletafel overleefd, wist uit de problemen te blijven, en had zichzelf verzekerd van minstens € 528.500, en al gauw zag je dit terug in zijn spel.

Andreas Gulunay

Op een bet van McDonald ging Andreas all-in. Aangezien hij geen gokker is, de chiplead had en dus geen haast had gooide McDonald zijn kaarten weg. Het sein voor de Duitse supporters langs de kant om luidkeels ‘Andy!’ te gaan roepen en Gulunay hief het glas naar hen en sprak een paar woorden, allemaal gretig opgenomen door het publiek. Maar al die tijd leken die dingen gericht op iets dat klaar was om hem in de weg te staan.

De beste analogie die ik hierbij kan bedenken komt uit de film ‘Raiders of the Lost Ark’. Daarin komt een scene voor waarin Indiana Jones, midden in zijn achtervolging om het meisje te vinden op een tot de tanden gewapende huurling stuit die de menigte in tweeën splijt en zich opmaakt om onze held te vernietigen. Hij laat een aantal spectaculaire bewegingen met zijn zwaard zien bedoeld om de nodige angst in te boezemen, en die indruk maakt op de menigte die nu de genadeklap verwacht. Indiana Jones pakt simpelweg zijn pistool, schiet de man neer, beëindigt het gevecht en gaat verder met de achtervolging.

Mike McDonald deed vanavond hetzelfde maar in de pokerarena.

Pang!

De hand was al bezig – de flop was K-7-J. Andreas had gecheckt en liet toe dat Mike 120k bette. Andreas, onderschatte misschien de Canadees of was misschien klaar om het op dit moment af te maken, re-raisede – 300k meer die McDonald callde. Nu was het een grote pot en de koning op de turn zou hem nog groter maken.

Andreas bette 300k die daarmee het punt waarvandaan geen terugkeer mogelijk was bereikte – maar weer werd hij gecalld. De river was een twee en de pot was meer dan 1,4 miljoen. Sommige handen gaan toevallig jouw kant op maar deze hand had McDonald perfect gespeeld – Andreas ging all-in waardoor de woorden ‘ik call’ het enige waren dat tussen hem en een EPT-titel instond. Andreas keek hem aan. Toen McDonald callde zei hij simpelweg ‘jij wint’, en gooide zijn kaarten weg.

Lee Jones, die vanuit de perskamer toekeek vatte het samen, ‘Hij heeft het perfect gespeeld – hij liet hem zo de val inlopen’.
Zelfs ondanks de voorkeur van het publiek voor de Duitse spelers was er een welgemeend applaus voor McDonald, nog niet oud genoeg om in zijn woonplaats Waterloo, Canada legaal een overwinningsdrankje te kopen.

Gulunay accepteerde zijn nederlaag als een man en was een waardige publiekslieveling geweest maar hij werd verslagen door de betere speler – een feit dat hij erkende toen de fotografen zich verzamelden om de winnaar en hij de hand schudde van McDonald en hem zei dat hij verdiend gewonnen had.

Sommigen zeiden dat Mike overweldigd leek door de uitslag en dat hij niet precies wist hoe te reageren op het mediageweld dat gepaard gaat met een laatste hand in een EPT ter waarde van € 933.600. Maar ik denk dat het allemaal gepland was – dat als hij goed zou spelen, niet tegen zijn gevoel in zou gaan en geconcentreerd zou blijven, hij zou kunnen winnen en goed zou kunnen winnen. Hij is per slot van rekening niet onbekend met succes, alleen met de verplichtingen richting de pers daarna.

Hoe dan ook, op 18-jarige leeftijd is deze overwinning natuurlijk heel bijzonder, en we zijn wellicht getuige geweest van meer dan zo maar een toernooi-overwinning – een toernooi waarnaar in de toekomst steeds opnieuw verwezen zal worden als de start van een carrière die nauwgezet gevolgd gaat worden. Met nog maar drie semesters afgerond aan de Waterloo University kan hij ervoor kiezen terug te keren in de collegebanken, maar zijn toekomst op de korte termijn bestaat uit een of meer EPT’s en poker, te beginnen in Kopenhagen.

Uitslag Finaletafel EPT Dortmund

1ste -- Mike McDonald – Canada -- € 933.600
2de -- Andreas Gulunay – Duitsland -- € 528.500
3de -- Torsten Haase – Duitsland -- € 307.000
4de -- Diego Perez – Spanje -- € 234.200
5de -- Claudio Rinaldi – Zwitserland -- € 193.000
6de -- Johannes Strassmann – Duitsland – gesponsord door PokerStars -- € 152.000
7de -- Thibaut Durand – Frankrijk -- € 120.200
8ste -- Christian Harder – Verenigde Staten – PokerStars-qualifier -- € 85.500

De beugel niet eens ontgroeid ga je je afvragen hoeveel beter hij nog kan worden. Gebaseerd op deze prestatie kan hij maar beter snel gewend raken aan de media-aandacht.